Ημουν και γω εκεί...2 (Tom Baxter)

Χαίρομαι για την αποδοχή που είχε η προηγούμενη μου ανάρτηση "Ήμουν και'γω εκεί" και αποφάσισα να μοιραστώ και άλλα μαζί σας...  
Σκηνή 1η:

Κάπου στο 2009 (στο παλιό μας σπίτι ακόμα στο Ίλιον) ακούγοντας ένα βράδυ "Μελωδία" πέφτω πάνω σε ένα τραγούδι που μόλις είχε κυκλοφορήσει και μου θύμιζε παλιές καλές εποχές. Τα γνωστά, τηλέφωνο στον σταθμό, μολυβάκι στο χέρι, "Τι ακούμε" και τα σχετικά. Τι έμαθα ; Τον Tom Baxter (για την ιστορία το τραγούδι ήταν το "Icarus Wings")

Εννοείται ότι την επομένη κιόλας είχα "βρεί" το άλμπουμ "Skybound" και ακουγοντάς το, αναστέναξα γεμάτος ανακούφιση. Ναι η μουσική δεν είχε ακόμα πεθάνει. Το ενδιαφέρον είναι ότι το πιο σημαντικό το έμαθα την βδομάδα που ακολούθησε. Έμαθα λοιπόν να μην εμπιστεύομαι τους κριτικούς. Είχα τις υποψίες μου αλλά όταν διάβασε μέτριες κριτικές για αυτό το άλμπουμ, είπα τελείωσε, θα βρω άλλο τρόπο να διαλέγω τι θα ακούσω, τι θα δώ... Εννοείται οτι αγάπησα αυτό το δίσκο και τον Tom Baxter που γράφει στίχους, μουσική, παίζει εξαιρετικά κιθάρα και ζωγραφίζει ακόμα και ζωγραφιές για τα τραγούδια του (καλλιτέχνης γενικως). Ακούγοντας για παράδειγμα το Tell Her Today (που ήταν και το αγαπημένο μου) μου θύμιζε την Nina Simone 

 

Σκηνή 2η 

Χρόνια μετά (Απρίλης του 2014) ο Tom Baxter έρχεται στην Αθήνα για δύο εμφανίσεις στο Gazarte. Στα πλαίσια προώθησης των εμφανίσεων τον καλούν στο "5/25 live sessions" ενα ενδιαφέρον project του Εν-Λευκώ με συνέντευξη και μερικά τραγούδια απο τον καλλιτέχνη ζωντανά στο στούντιο. Κατάφερα να πάρω προσκλήσεις και πήγα με το γιό μου Μάριο να "ζήσουμε" απο κοντά (πολύ κοντά) τη μουσική εμπειρία. Είχε πολύ δρόμο όμως μέχρι να μπούμε στο στούντιο..... 

Φτάσαμε λοιπόν στο "Εν Λευκώ" στο Μαρούσι και περιμέναμε στο σαλόνι για να περάσουμε στο στούντιο. Είναι αλήθεια πως υπήρχε έλεγχος και εξακρίβωση με τη λίστα των καλεσμένων (20-30 άτομα). Και εκεί που καθόμαστε και περιμένουμε βλέπω τον Σταύρο Λάντσια, τον γνωστό (;) πιανίστα, ο οποίος πήγε στο γκισέ και στην ερώτηση του υπεύθυνου ασφαλείας, είπε τι άλλο το όνομα του (Λάντσιας, Σταύρος Λάντσιας). Ο υπεύθυνος διπλοτσέκαρε την λίστα και του απαντησε: "Δεν έχουμε τέτοιο όνομα κύριε Λάτσα (ακριβως !)" "Μα με έχουν καλέσει" τόλμησε να αρθρώσει ο αναιδέστατος για να πάρει την απαντησή του. "Δεν μπαίνει κανείς αν δεν είναι στη λίστα", και πριν προλάβει να μιλήσει ο άλλος ξανά "Κανείς....". 

Ευτυχώς για όλους ο ευγενέστατος κ. Λάντσιας του είπε να μιλήσει με την υπεύθυνη, η οποία βγήκε έξαλλη με τον υπεύθυνο και πήρε μέσα στο στούντιο τον κ. Λάντσια. Βλέπετε ήταν κανονισμένο να έρθει και να γνωριστούν με τον Tom Baxter καθώς το βράδυ θα έπαιζαν μαζί στο Gazarte Το επίσης κωμικό είναι ότι 4-5 μήνες πριν ο ίδιος ο Σταύρος Λάντσιας ήταν κεντρικός καλεσμένος στην ίδια εκπομπή. Αν λοιπόν δεν συναντιόταν τελικά ίσως χάναμε αυτή την εξαιρετική εκτέλεση :

Σκηνή 3η: Μέσα στο στούντιο πια (μαζί και ο Λάντσιας) ακούσαμε τον Tom Baxter και μαγευτήκαμε... Εκεί πρωτοάκουσα το Boy beneath the stone που αναφέρεται στο γνωστό άγαλμα "David" του Michelangelo Σκηνή 4η (σαν σε αναδρομή) Δέκα χρόνια περίπου πριν το περιστατικό είχα ξανασυναντήσει τον Σταύρο Λάντσια σε συναυλία του Κώστα Θωμαίδη που έπαιζε πιάνο και μας τρέλανε όλους όταν στο διάλειμμα της παράστασης, κάθησε και ξεβίδωσε το πιάνο με ουρά στο οποίο έπαιζε και το "κούρδισε" (του πηρε 10-15 λεπτά). Φαίνεται αυτό που ακουγόταν τέλειο στα απαίδευτα αυτιά μας για αυτόν ήταν όχι αρκετό.... Τώρα λοιπόν καταλαβαίνετε γιατί στο βίντεο που ακολουθεί ο Στάυρος Λάντσιας παίζει με το πιάνο ανοιχτό.... Αυτή η σελίδα αφιερώνεται στην ανηψιά μου Λία που με παρακίνησε να συνεχίσω το γράψιμο.... Καλή αντάμωση !!!