2η μουσική συνάντηση

Συνεχίζουμε λοιπόν την επικοινωνία μας εκαί ακριβώς που την είχαμε αφήσει. Στον δίσκο "Νάμαστε πάλι εδώ Αντρέα". Σε αυτό τον δίσκο συναντήσαμε σαν ερμηνεύτρια και την Μαρία Δημητριάδη. Αυτή αποτελεί και το συνδετικό κρίκο με τη σημερινή ενότητα.

Σήμερα θα ακούσουμε το " Ήσουνα φεγγάρι" με τη Μαρία Δημητριάδη απο το δίσκο "Έρημη πόλη" του Γιώργου Σταυριανού. 

Πρόκειται για ένα χασάπικο σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Αν κάτι χαρακτηρίζει τον αγαπημένο μου Γ. Σταυριανό που γράφει και ποιήματα είναι τα τραγούδια που έχουν αφήγηση πάνω σε μελωδίες. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτού του είδους "Δρόμοι που αγάπησα - Ελένη Βιτάλη" και "Οι φόβοι του μεσημεριού - Κάτια Δανδουλάκη" . Σχεδόν σε κάθε δίσκο του ο Σταυριανός έχει και ένα τραγούδι με αφήγηση. Να εξομολογηθώ ότι μέχρι το 1990 (18 χρόνων) άκουγα ξένη μουσική. Ενώ έψαχνα σε ένα δισκάδικο για να αγοράσω κάποιον ξένο δίσκο άκουσα αυτό το τραγούδι . Ρώτησα τον υπάλληλο τι ακούγαμε και μου είπε πως ήταν το "Η ομίχλη σκεπάζει τις μητροπόλεις", ορχηστρικό απο τον δίσκο "Ανεμος είναι" του Γ. Σταυριανού που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Το ορχηστρικό αυτό λειτούργησε σαν δούρειος ίππος για να προσεγγίσω την παρεξηγημένη μέχρι τότε στο μυαλό μου ελληνική μουσική. Δεν χρειάζεται να σας πω ποιον δίσκο αγόρασα εκείνη τη μέρα. 

Το βιογραφικό του Γιώργου Σταυριανού .

Τη Μαρία Δημητριάδη τη θυμήθηκα πάλι πρόσφατα με ένα τραγούδι που ακούγοντάς το νόμιζα ότι είχε γραφτεί χτές αλλά πρόκειται για τραγούδι του 1976 (και το ποίημα μπορεί να είναι ακόμα παλιότερο). Για προσέξτε τους στίχους:

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Βολφ Μπίρμαν
Δίσκος: Πολιτικά τραγούδια-1976
--------------------------------------------------------------
Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Και για όποιους τους αρέσουν οι πιο σύγχρονες εκτελέσεις ας ακούσουν και αυτό και ας διαλέξουν ποιό προτιμούν.

Αυτά για τη δεύτερη συναντησή μας. Περισσότερα σύντομα.